Witamy na stronie Publicznej Szkoły Podstawowej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Wierzchowinach::Witamy na stronie Publicznej Szkoły Podstawowej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Wierzchowinach::Witamy na stronie Publicznej Szkoły Podstawowej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Wierzchowinach

Nasz Patron

 Kardynał Stefan Wyszyński

 

Dzieciństwo i młodość

            Urodził się 3 sierpnia 1901 roku w Zuzeli nad Bugiem jako drugie dziecko Stanisława (organisty miejscowego kościoła) i Julianny (z d. Karp) Wyszyńskich. W 1910 roku rodzina przeniosła się do Andrzejewa, gdzie zmarła matka. W latach 1912-1914 był uczniem Gimnazjum Górskiego w Warszawie. Z powodu wojny w latach 1914-1916 uczęszczał do Prywatnej Siedmioklasowej Szkoły Handlowej Męskiej w Łomży. W latach 1917-1920 uczył się w Liceum włocławskim im. Piusa X (Niższe Seminarium Duchowne). W latach 1920-1924 był klerykiem Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku.

 

Prezbiter

            Święcenia kapłańskie przyjął 3 sierpnia 1924 roku we włocławskiej bazylice katedralnej z rąk biskupa Wojciecha Stanisława Owczarka. W latach 1925-1929 był studentem Wydziału Prawa Kanonicznego oraz Wydziału Prawa i Nauk Ekonomiczno-Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, który ukończył z doktoratem na temat Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły.

            W 1931 roku był wikariuszem w parafii Świętej Rodziny w Przedczu. Od 1932 roku pełnił obowiązki redaktora naczelnego miesięcznika włocławskiego Ateneum Kapłańskie, kierując jednocześnie Sodalicją Mariańską prowadził chrześcijański uniwersytet robotniczy i działalność społeczno-oświatową w chrześcijańskich związkach zawodowych. Po wybuchu II wojny światowej z polecenia bpa Michała Kozala ukrywał się przed Gestapo we wsi Stanisławka w województwie lubelskim. W okresie powstania warszawskiego pod pseudonimem „Radwan III” był kapelanem Grupy AK Kampinos, działającej m.in. w Laskach oraz szpitala powstańczego.

 

Biskup lubelski

            Po zakończeniu wojny wrócił do Włocławka, gdzie reorganizował seminarium duchowne i pełnił obowiązki rektora. W 1946 roku został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji lubelskiej. Sakrę biskupią otrzymał z rąk kard. Augusta Hlonda.

 

W swoim herbie biskupim umieścił słowa Soli Deo (Samemu Bogu). Służba Bogu przez Maryję była widoczna w jego całym życiu. Zapiski więzienne zawierają pewną syntezę jego maryjności, której początki sięgają czasu dzieciństwa i młodości: Wcześnie – napisał – straciłem matkę rodzoną, która miała szczególne nabożeństwo do Matki Ostrobramskiej, dokąd jeździła z pielgrzymką, jeszcze z Zuzeli. Mój ojciec natomiast ciągnął zawsze na Jasną Górę. Cześć Matki Bożej w życiu domowym była bardzo rozwinięta. Często odmawialiśmy wspólnie różaniec w godzinach wieczornych.

 

Prymas Polski

            Po śmierci prymasa Augusta Hlonda, w 1948 roku, gdy najpoważniejszy kandydat na jego następcę biskup łomżyński Stanisław Kostka Łukomski zginął w spowodowanym przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego wypadku samochodowym, Wyszyński niespodziewanie został mianowany arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim oraz Prymasem Polski. 12 stycznia 1953 na konsystorzu w Rzymie został nominowany przez papieża Piusa XII kardynałem, członkiem kolegium kardynalskiego. Brał udział w czterech konklawe: w 1958, 1963 oraz w sierpniu i październiku 1978 roku. W 1958 roku, kiedy oddano na niego kilka głosów, i w 1963 roku był jedynym z przedstawicieli Europy Wschodniej.

 

Represje

            Kardynał Wyszyński przebywał w następujących miejscach odosobnienia:

  • Rywałd (25 września 1953 – 12 października 1953),
  • Stoczek Warmiński (12 października 1953 – 6 października 1954),
  • Prudnik (6 października 1954 – 27 października 1955),
  • Komańcza (27 października 1955 – 26 października 1956).

Izolowany w klasztorze Sióstr Nazaretanek w Komańczy nie chciał pisać tekstu ślubów jasnogórskich. Do ich powstania przyczyniła się Maria Okońska, dając za przykład św. Pawła, piszącego listy do wiernych z więzienia. Ostatecznie 16 maja 1956 roku napisał tekst ślubów narodowych, które miały być odnowieniem królewskich ślubów lwowskich Jana Kazimierza w ich trzechsetną rocznicę. 26 sierpnia 1956 roku pielgrzymom zebranym na Jasnej Górze odczytał je bp Michał Klepacz, pełniący obowiązki przewodniczącego Episkopatu Polski.

W latach 1957-1966 przeprowadził obchody Tysiąclecia Chrztu Polski. Uczestniczył w obradach soboru watykańskiego II. W 1965 roku był jednym z inicjatorów wystosowania orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich.

 

Choroba i śmierć

            W połowie marca 1981 roku u Wyszyńskiego rozpoznano chorobę nowotworową. Mimo starań lekarzy nie udało się zahamować jej rozwoju. 16 maja 1981 roku przyjął sakrament namaszczenia chorych, następnie zwrócił się do zebranych przy łóżku, nawiązując m.in. do zamachu na życie papieża Jana Pawła II, który miał miejsce 13 maja: Uważam, że powinienem dzielić dolę Ojca Świętego, który wprawdzie później, ale włączył się w moje cierpienia”.

22 maja 1981 roku ostatni raz wystąpił publicznie, otwierając obrady Rady Głównej Episkopatu Polski. Zmarł sześć dni później, w czwartek 28 maja, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. W oficjalnym komunikacie Rady Głównej Episkopatu Polski podano, że przyczyną śmierci był rozsiany proces nowotworowy jamy brzusznej o wybitnej złośliwości i szybkim postępie.

            Na posiedzeniu Komisji wspólnie podjęto decyzję o ogłoszeniu żałoby narodowej od 28 do 31 maja. 28 maja wieczorem przeniesiono ciało zmarłego z pałacu arcybiskupów warszawskich przy ul. Miodowej do kościoła seminaryjnego pw. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca przy Krakowskim Przedmieściu, gdzie następnie odprawiona została msza żałobna pod przewodnictwem kard. Franciszka Macharskiego.

 

Uroczystości pogrzebowe

            Pogrzeb prymasa, nazywany także królewskim, zgromadził w stolicy tysiące ludzi, zarówno wierzących, jak i niewierzących.

Uroczystości pogrzebowe, którym przewodniczył sekretarz Stanu Watykanu kard. Agostino Casaroli odbyły się 31 maja. Ceremonia rozpoczęła się liturgią żałobną w kościele seminaryjnym przy Krakowskim Przedmieściu, z którego następnie ruszył kondukt żałobny z udziałem delegacji oficjalnych kościelnych i świeckich oraz tłumów ludzi. W pogrzebie wzięli udział przedstawiciele Stolicy Apostolskiej, zagraniczni dostojnicy kościelni, przedstawiciele wyznań chrześcijańskich, władze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz delegacja NSZZ „Solidarność”.

            Kondukt żałobny doszedł do placu Zwycięstwa, gdzie odbyła się msza święta pod przewodnictwem kard. Casarolego, który wygłosił przemówienie w języku polskim. Następnie kard. Macharski odczytał homilię papieża Jana Pawła II oraz wygłosił własną homilię. Z palcu Zwycięstwa kondukt ruszył do bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela, gdzie odbyła się ostatnia część ceremonii pogrzebowej. Biskup Jerzy Modzelewski odczytał testament napisany przez prymasa na Jasnej Górze 15 sierpnia 1969 roku. Trumna z ciałem została umieszczona na kamiennym sarkofagu w podziemiach archikatedry. Po przejściu przed trumną delegacji oficjalnych opuszczono ją do sarkofagu, nad którym zasunięto płytę z napisem: Kardynał Stefan Wyszyński Prymas Polski.

 

Upamiętnienie

  • Pomnik Kard. Stefana Wyszyńskiego na dziedzińcu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego,
  • Pomnik na Jasnej Górze w Częstochowie,
  • Pomnik przed katedrą pw. Opieki N.M.P. w Radomiu,
  • Rok 2001 ogłoszony Rokiem Kardynała Wyszyńskiego,
  • Instytut Prymasowski Stefana Kardynała Wyszyńskiego,
  • Fundacja Dziedzictwo Stefana Kardynała Wyszyńskiego,
  • Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie,
  • Film prymas. Trzy lata z tysiąca,
  • Spektakl TVP Prymas w Komańczy,
  • Patron wielu szkół, szpitali oraz fundacji,
  • Od 16 maja 2008 roku patron ZSP w Wierzchowinach.

 

            29 maja 1989 roku z inicjatywy papieża Jana Pawła II rozpoczął się proces beatyfikacyjny kardynała Stefana Wyszyńskiego. Od tego momentu przysługuje mu tytuł sługi Bożego.